مناسبتهاي مذهبي
- (17 Body)  Print

براي پخش صوتي صلوات خاصه حضرت علي بن موس الرضا(ع) اينجا کليک کنيد

        

23 ذي القعده روزي بسيار شريف، روز زيارتي مخصوص امام رضا عليه السلام و زيارت آن حضرت از دور و نزديک سنت است.
مرحوم شيخ عباس قمي در وقايع الايام و مفاتيح الجنان در فضيلت ماه ذي القعده و به خصوص روز زيارتي امام رضا عليه السلام مي نويسد:

بدان که اين ماه اول ماههاي حرام است که حق تعالي در قرآن مجيد ذکر فرموده و آنها ذي القعده و ذي الحجه، محرم و رجب است که در اسلام معظم و مکرم بوده اند و سيد ابن طاووس روايتي نقل کرده که ذي القعده محل اجابت دعاست در وقت شدت و در روز يکشنبه اين ماه نمازي با فضيلت بسيار از رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم روايت کرده که مجملش آن است که هر که آنرا به جا آورد توبه اش مقبول و گناهش آمرزيده شود و خصماء او در روز قيامت از او راضي شوند و با ايمان بميرد و دينش گرفته نشود و قبرش گشاده و نوراني گردد و والدينش از او راضي گردند و مغفرت شامل حال والدين او و ذريه او گردد و توسعه رزق پيدا کند و ملک الموت با او در وقت مردن مدارا کند و به آساني جان او بيرون شود.
روايت شده که هر که در يکي از ماههاي حرام سه روز متوالي که پنجشنبه و جمعه و شنبه باشد روزه بگيرد ثواب 900 سال عبادت براي او نوشته شود.
علامه ي مجلسي مي گويد:
زيارت حضرت رضا عليه السلام در روزهاي مقدس اسلامي افضل است ؛ خصوصا روزهايي که اختصاص به آن حضرت دارد. مثل روز ولادت (11 ذي القعده) و روز شهادت آن حضرت (مطابق مشهور آخر ماه صفر) سپس از کتاب اقبال مرحوم سيد بن طاووس استحباب زيارت آن حضرت را در روز 23 ذي القعده (طبق روايتي روز شهادت آن حضرت) نيز نقل مي کند و در پايان مي نويسد: استحباب زيارت آن حضرت در ماه رجب گذشت (بحار الانوار جلد 99 صفحات 43 و 44). مرحوم محدث قمي روز 25 ذي القعده را نيز به اين موارد ضميمه کرده است.
قال سيدبن طاووس في الاقبال:
و رايت في بعض تصانيف اصحابنا العجم رضوان الله عليهم، انه يستحب ان يزار مولانا الرضا عليه السلام يوم ثالث وعشيرين من ذي القعده، من قرب او بعيد. ببعض زيارته المعروفه او بما يکون کالزياره من الروايه بذلک.
 
صلوات خاصه حضرت:
اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى عَلِىِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا الْمُرْتَضَى الاِْمامِ التَّقِىِّ النَّقِىِّ وَحُجَّتِکَ عَلى مَنْ فَوْقَ الاَْرْضِ وَمَنْ تَحْتَ الثَّرى الصِّدّيقِ الشَّهيدِ صَلوةً کَثيرَةً تآمَّةً زاکِيَةً مُتَواصِلَةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَةً کَاَفْضَلِ ما صَلَّيْتَ عَلى اَحَدٍ مِنْ اَوْلِيآئِکَ: خدايا درود فرست بر على بن موسى الرضا آن امام پسنديده با تقواى پاک و حجت تو بر هر که روى زمين و هر که در زير زمين است آن راستگوى شهيد درودى بسيار و تام و تمام و پاکيزه و پيوسته و پى در پى و دنبال هم مانند بهترين درودى که مى فرستى بر يکى از دوستانت
 
زيارت مختصر امام رضا عليه السلام :
اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا وَلِىَّ اللَّهِ وَابْنَ وَلِيِّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا حُجَّةَ اللَّهِ وَابْنَ حُجَّتِهِ اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا اِمامَ الْهُدى وَالْعُرْوَةَ الْوُثْقى وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ اَشْهَدُ اَنَّکَ مَضَيْتَ عَلى ما مَضى عَلَيْهِ آبآؤُکَ الطّاهِرُونَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ لَمْ تُؤْثِرْ عَمىً عَلى هُدىً وَلَمْ تَمِلْ مِنْ حَقٍّ اِلى باطِلٍ وَاَنَّکَ نَصَحْتَ لِلَّهِ وَلِرَسُولِهِ وَاَدَّيْتَ الاَْمانَةَ فَجَزاکَ اللَّهُ عَنِ الاِْسْلامِ وَاَهْلِهِ خَيْرَ الْجَزآءِ اَتَيْتُکَ بِاَبى وَ اُمّى زآئراً عارِفاً بِحَقِّکَ مُوالِياً لاَِوْلِيآئِکَ مُعادِياً لاَِعْدآئِکَ فَاشْفَعْ لى عِنْدَ رَبِّکَ
اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا مَوْلاىَ يَا بْنَ رَسُولِ اللَّهِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ اَشْهَدُ اَنَّکَ الاِْمامُ الْهادى وَالْوَلِىُّ الْمُرْشِدُ اَبْرَءُ اِلَى اللَّهِ مِنْ اَعْدآئِکَ وَاَتَقَرَّبُ اِلَى اللَّهِ بِوِلايَتِکَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْکَ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکاتُهُ
سلام بر تو اى ولى (و نماينده ) خدا و فرزند ولى او سلام بر تو اى حجت خدا و فرزند حجت او سلام برتو اى پيشواى هدايت و رشته محکم حق ، و رحمت خدا و برکاتش نيز بر تو باد گواهى دهم که تو به همان راهى رفتى که پدران پاکت بدان راه رفتند درودهاى خدا بر ايشان باد اختيار نکردى کورى (گمراهى ) را بر هدايت و تمايل نگشتى از حق بسوى باطل و تو براستى خيرخواهى کردى براى خدا و پيامبرش و پرداختى امانت را پس خداوند پاداشت دهد از دين اسلام و مسلمانان به بهترين پاداش ، آمده ام پدرم و مادرم به فدايت به درگاه تو براى زيارت با معرفت به حق تو و دوستدارم دوستانت را و دشمنم با دشمنانت پس شفاعت کن از من در نزد پروردگارت
سلام بر تو اى مولا و سرور من اى فرزند رسول خدا و رحمت خدا و برکاتش بر تو باد گواهى دهم که توئى امام راهنما و سرپرست با رشد و هدايت بيزارى جويم بدرگاه خداوند از دشمنانت و تقرب جويم بدرگاه خدا بوسيله دوستى تو درود خدا و رحمت خدا و برکاتش بر تو باد.

چهل حديث اخلاقي از امام رضا عليه السلام

1- سه ويژگى برجسته مؤمن
مؤمن، مؤمن واقعى نيست، مگر آن كه سه خصلت در او باشد:سنّتى از پروردگارش و سنّتى از پيامبرش و سنّتى از امامش. امّا سنّت پروردگارش، پوشاندن راز خود است،امّا سنّت پيغمبرش، مدارا و نرم رفتارى با مردم است،امّا سنّت امامش، صبر كردن در زمان تنگدستى و پريشان حالى است.
2- پاداش نيكى پنهانى و سزاى افشا كننده بدى
پنهان كننده كار نيك [پاداشش] برابر هفتاد حسنه است، و آشكاركننده كار بد سرافكنده است، و پنهان كننده كار بد آمرزيده است.
3- نظافت
از اخلاق پيامبران، نظافت و پاكيزگى است.
4- امين و امين‌نما
امين به تو خيانت نكرده [و نمى‌كند] و ليكن [تو] خائن را امين تصوّر نموده اى.
5- مقام برادر بزرگتر
برادر بزرگتر به منزله پدر است.
6- دوست و دشمن هر كس
دوست هر كس عقل او، و دشمنش جهل اوست.
7- نام بردن با احترام
چون شخص حاضرى را نام برى [براى احترام] كنيه او را بگو و اگر غائب باشد نامش را بگو.
8- بدى قيل و قال
به درستى كه خداوند، داد و فرياد و تلف كردن مال و پُرخواهشى را دشمن مى‌دارد.
9- ويژگيهاى ده‌گانه عاقل
عقل شخص مسلمان تمام نيست، مگر اين كه ده خصلت را دارا باشد:1ـ از او اميد خير باشد. 2ـ از بدى او در امان باشند. 3ـ خير اندك ديگرى را بسيار شمارد. 4ـ خير بسيار خود را اندك شمارد. 5ـ هر چه حاجت از او خواهند دلتنگ نشود. 6ـ در عمر خود از دانش طلبى خسته نشود. 7ـ فقر در راه خدايش از توانگرى محبوبتر باشد. 8ـ خوارى در راه خدايش از عزّت با دشمنش محبوبتر باشد. 9ـ گمنامى را از پرنامى خواهانتر باشد. 10ـ سپس فرمود: دهمى چيست و چيست دهمى؟ به او گفته شد: چيست؟ فرمود: احدى را ننگرد جز اين كه بگويد او از من بهتر و پرهيزكارتر است.
10- نشانه سِفله
از امام رضا(عليه السلام) سؤال شد: سفله كيست؟ فرمود: آن كه چيزى دارد كه از [ياد] خدا بازش دارد.
11- ايمان، تقوا و يقين
ايمان يك درجه بالاتر از اسلام است، و تقوا يك درجه بالاتر از ايمان است و به فرزند آدم چيزى بالاتر از يقين داده نشده است.
12- ميهمانى ازدواج
اطعام و ميهمانى كردن براى ازدواج از سنّت است.
13- صله رحم با كمترين چيز
پيوند خويشاوندى را برقرار كنيد گرچه با جرعه آبى باشد، و بهترين پيوند خويشاوندى، خوددارى از آزار خويشاوندان است.
14- سلاح پيامبران
حضرت رضا(ع) هميشه به اصحاب خود مى‌فرمود: بر شما باد به اسلحه پيامبران، گفته شد: اسلحه پيامبران چيست؟ فرمود: دعا.
15- نشانه هاى فهم

از نشانه هاى دين فهمى، حلم و علم است، و خاموشى درى از درهاى حكمت است. خاموشى و سكوت، دوستى‌آور و راهنماى هر كار خيرى است.
16- گوشه گيرى و سكوت
زمانى بر مردم خواهد آمد كه در آن عافيت ده جزء است كه نُه جزء آن در كناره گيرى از مردم و يك جزء آن در خاموشى است.
17- حقيقت توكّل
از امام رضا(عليه السلام) از حقيقت توکل سؤال شد.
فرمود: اين كه جز خدا از كسى نترسى.
18- بدترين مردم
به راستى كه بدترين مردم كسى است كه يارى‌اش را [از مردم] باز دارد و تنها بخورد و زيردستش را بزند.
19- زمامداران را وفايى نيست
بخيل را آسايشى نيست و حسود را خوشى و لذّتى نيست و زمامدار را وفايى نيست و دروغگو را مروّت و مردانگى نيست.
20- دست بوسى نه!
كسى دست كسى را نمى‌بوسد، زيرا بوسيدن دست او مانند نماز خواندن براى اوست.
21- حُسن ظنّ به خدا
به خداوند خوشبين باش، زيرا هر كه به خدا خوشبين باشد، خدا با گمانِ خوشِ او همراه است، و هر كه به رزق و روزى اندك خشنود باشد، خداوند به كردار اندك او خشنود باشد، و هر كه به اندك از روزى حلال خشنود باشد، بارش سبك و خانواده اش در نعمت باشد و خداوند او را به درد دنيا و دوايش بينا سازد و او را از دنيا به سلامت به دارالسّلامِ بهشت رساند.
22- اركان ايمان
ايمان چهار ركن دارد: 1ـ توكّل بر خدا 2ـ رضا به قضاى خدا 3ـ تسليم به امر خدا4ـ واگذاشتن كار به خدا.
23- بهترين بندگان خدا
از امام رضا(عليه السلام) درباره بهترين بندگان سؤال شد.
فرمود: آنان كه هر گاه نيكى كنند خوشحال شوند، و هرگاه بدى كنند آمرزش خواهند، و هر گاه عطا شوند شكر گزارند و هر گاه بلا بينند صبر كنند، و هر گاه خشم كنند درگذرند.
24- تحقير فقير
كسى كه فقير مسلمانى را ملاقات نمايد و بر خلاف سلام كردنش بر اغنيا بر او سلام كند، در روز قيامت در حالى خدا را ملاقات نمايد كه بر او خشمگين باشد.
25- عيش دنيا
از حضرت امام رضا(عليه السلام) درباره خوشى دنيا سؤال شد. فرمود: وسعت منزل و زيادى دوستان.
26- آثار زيانبار حاكمان ظالم
زمانى كه حاكمان دروغ بگويند باران نبارد، و چون زمامدار ستم ورزد، دولت، خوار گردد. و اگر زكات اموال داده نشود چهارپايان از بين روند.
27- رفع اندوه از مؤمن
هر كس اندوه و مشكلى را از مؤمنى برطرف نمايد، خداوند در روز قيامت اندوه را از قلبش برطرف سازد.
28- بهترين اعمال بعد از واجبات
بعد از انجام واجبات، كارى بهتر از ايجاد خوشحالى براى مؤمن، نزد خداوند بزرگ نيست.
29- سه چيز وابسته به سه چيز
سه چيز وابسته به سه چيز است: 1ـ سختى روزگار بر كسى كه ابزار كافى دارد، 2ـ محروميت زياد براى كسى كه در صنعت عقب مانده باشد، 3ـ و دشمنىِ مردم عوام با اهل معرفت.
30- ميانه روى و احسان
بر شما باد به ميانه‌روى در فقر و ثروت، و نيكى كردن چه كم و چه زياد، زيرا خداوند متعال در روز قيامت يك نصفه خرما را چنان بزرگ نمايد كه مانند كوه اُحد باشد.
31- ديدار و اظهار دوستى با هم
به ديدن يكديگر رويد تا يكديگر را دوست داشته باشيد و دست يكديگر را بفشاريد و به هم خشم نگيريد.
32- راز پوشى در كارها
بر شما باد به رازپوشى در كارهاتان در امور دين و دنيا. روايت شده كه « افشاگرى كفر است» و روايت شده « كسى كه افشاى اسرار مى‌كند با قاتل شريك است» و روايت شده كه « هر چه از دشمن پنهان مى‌دارى، دوست توهم بر آن آگاهى نيابد».
33- پيمان شكنى و حيله‌گرى
آدمى نمى‌تواند از گردابهاى گرفتارى با پيمان شكنى رهايى يابد، و از چنگال عقوبت رهايى ندارد كسى كه با حيله به ستمگرى مى‌پردازد.
34- برخورد مناسب با چهار گروه
با سلطان و زمامدار با ترس و احتياط همراهى كن، و با دوست با تواضع و با دشمن با احتياط، و با مردم با روى خوش.
35- رضايت به رزق اندك
هر كس به رزق و روزى كم از خدا راضى باشد، خداوند از عمل كم او راضى باشد.
36- عقل و ادب
عقل، عطيّه و بخششى است از جانب خدا، و ادب داشتن، تحمّل يك مشقّت است، و هر كس با زحمت ادب را نگهدارد، قادر بر آن مى‌شود، امّا هر كه به زحمت بخواهد عقل را به دست آورد جز بر جهل او افزوده نمى‌شود.
37- پاداشِ تلاشگر
به راستى كسى كه در پى افزايش رزق و روزى است تا با آن خانواده خود را اداره كند، پاداشش از مجاهد در راه خدا بيشتر است.
38- به پنج كس اميد نداشته باش
پنج چيز است كه در هر كس نباشد اميد چيزى از دنيا و آخرت به او نداشته باش:1ـ كسى كه در نهادش اعتماد نبينى،2ـ و كسى كه در سرشتش كَرم نيابى،3ـ و كسى كه در آفرينشش استوارى نبينى،4ـ و كسى كه در نفسش نجابت نيابى،5ـ و كسى كه از خدايش ترسناك نباشد.
39- پيروزىِ عفو و گذشت
هرگز دو گروه با هم روبه رو نمى‌شوند، مگر اين كه نصرت و پيروزى با گروهى است كه عفو و بخشش بيشترى داشته باشد.
40- عمل صالح و دوستى آل محمّد
مبادا اعمال نيك را به اتّكاى دوستى آل محمّد(عليهم السلام) رها كنيد، و مبادا دوستى آل محمّد(عليهم السلام) را به اتّكاى اعمال صالح از دست بدهيد، زيرا هيچ كدام از اين دو، به تنهايى پذيرفته نمى‌شود.